Anima Mundi Festival- Wenecja-Venice-Venezia- Consciousness/ Świadomość 13.07.2017 exhibition opening/otwarcie wystawy-performance Sabina Woźnica

Anima Mundi Festival- Wenecja-Venice-Venezia- Consciousness / Świadomość : 13.07.2017 exhibition opening / otwarcie wystawy

It’s LIQUID Group /  INTERNATIONAL ART FESTIVAL

Performance  :        Ptak wody i ognia / poświęcone Tybetowi  / Sabina Woźnica

                                       L’oiseaux de feu et de l’eau  / Hommage a Tibet / Sabina Woznica

    Water  &  Firebird / Hommage a Tibet / by Sabina Woznica

13. 07. 2017   godz. 18:00 w  Palazzo Ca’ Zanardi   /  Cannaregio  4132- 30121  Wenecja / Włochy

venue  :   Palazzo Ca’ Zanardi / Cannaregio 4132- 30121 Venice / Italy      dates:    July 13,  06: 00 PM (free entry)

OPENING: CONSCIOUSNESS – ANIMA MUNDI FESTIVAL

Anima Mundi Festival- Wenecja-Venice-Venezia- Consciousness / Świadomość : 13.07.2017 exhibition opening / otwarcie wystawy

It’s LIQUID Group /  INTERNATIONAL ART FESTIVAL

Performance  :        Ptak wody i ognia / poświęcone Tybetowi  / Sabina Woźnica

                                       L’oiseaux de feu et de l’eau  / Hommage a Tibet / Sabina Woznica

    Water  &  Firebird / Hommage a Tibet / by Sabina Woznica

13. 07. 2017   godz. 18:00 w  Palazzo Ca’ Zanardi   /  Cannaregio  4132- 30121  Wenecja / Włochy

venue  :   Palazzo Ca’ Zanardi / Cannaregio 4132- 30121 Venice / Italy      dates:    July 13,  06: 00 PM (free entry)

http://www.itsliquid.com/opening-consciousness-anima-mundi-venice.html

Anima Mundi Festival/ It’s Liquid Group /International Art Festival / 13.07.2017 Performance – Sabina Woźnica / Palazzo Ca’ Zanardi, Venice Italy

Anima Mundi Festival- Wenecja-Venice-Venezia- Consciousness / Świadomość : 13.07.2017 exhibition opening / otwarcie wystawy

It’s LIQUID Group /  INTERNATIONAL ART FESTIVAL

Performance  :        Ptak wody i ognia / poświęcone Tybetowi  / Sabina Woźnica

                                       L’oiseaux de feu et de l’eau  / Hommage a Tibet / Sabina Woznica

    Water  &  Firebird / Hommage a Tibet / by Sabina Woznica

13. 07. 2017   godz. 18:00 w  Palazzo Ca’ Zanardi   /  Cannaregio  4132- 30121  Wenecja / Włochy

venue  :   Palazzo Ca’ Zanardi / Cannaregio 4132- 30121 Venice / Italy      dates:    July 13,  06: 00 PM (free entry)

OPENING: CONSCIOUSNESS – ANIMA MUNDI FESTIVAL

Podziemny Świat Psyche. Inicjacje.

Zamykając wrota Samsary

Zamykając wrota Samsary

Podziemny Świat Psyche. Incjacje.   Sabina Woźnica

„Malarstwo Sabiny Woźnicy uwikłane jest w kontekst słowa. Bywa, że inspirację dla niego stanowią teksty literackie lub filozoficzne. Kolejnym etapom twórczości towarzyszą odautorskie komentarze dotyczące często samej istoty tworzenia. Cykle obrazów i poszczególne prace opatrzone są pełnymi treści, niekiedy dość rozbudowanymi tytułami. Tak jest również w wypadku ostatniego cyklu, noszącego tytuł Podziemny świat psyche Inicjacje, zainspirowanego Tybetańską księgą umarłych. Kiedy Sabina wspomniała mi o nim po raz pierwszy, odczułem lekki niepokój. Ale to, co zobaczyłem w pracowni Sabiny, było mocnym autonomicznym malarstwem, osadzonym w tradycji abstrakcji ekspresyjnej, malarstwa materii i informelu. Z obrazów o sporych formatach emanuje energia szerokiego gestu malarskiego, spontanicznego, a jednocześnie pewnie określającego rozmieszczenie mas kompozycyjnych w klarownie zdefiniowanej malarskiej przestrzeni. Fakturę farby – lekkich (niekiedy „Richterowskich”) impastów i rozmytych plam wzbogacają chropowatości dodanych „obcych” materii – popiołu, zwęglonego drewna czy drewnianych wiórów. Faktury nie dominują jednak nad kolorem, przeciwnie jego działanie jest tu pierwszoplanowe, często oparte na zestawieniu barw stłumionych i dźwięcznych.
Tybetańska księga umarłych (w oryginale Bar-do Thos-grol) interesuje Sabinę Woźnicę przede wszystkim – by użyć określenia jej polskiego tłumacza Ireneusz Kani – jako scenariusz inicjacyjny. Jeden z najważniejszych w światowej kulturze. Przyswojony Zachodowi głównie za sprawą Carla Gustawa Junga, który umieścił Księgę na swojej liście tekstów archetypowych. Inicjacja wiąże się w Księdze z zejściem do świata podziemnego, przy czym – w przeciwieństwie do dosłownego rozumienia tego toposu (katabasis, descensus ad inferos) w takich klasycznych tekstach kultury zachodniej, jak Odyseja, Eneida czy Boska komedia – tutaj ów świat podziemny należy rozumieć metaforycznie. Bar-do to bowiem strefa pośrednia pomiędzy śmiercią a powtórnymi narodzinami lub osiągnięciem stanu Oświecenia (Nirwany). Praktycznym celem Księgi jest właśnie dopomożenie zmarłemu (poprzez recytowanie odpowiednich formuł) w osiągnięciu Nirwany, co oznacza wyzwolenie z pełnego udręki kołowrotu stawania się i przemijania form bytu (samsara). Osiąga się to przez rozpoznanie pojawiających się po śmierci różnego rodzaju – jaskrawych i przytłumionych – światłości oraz postaci gniewnych i spokojnych bóstw tantrycznych jako produktów własnej jaźni. Jak pisze Ireneusz Kania, wszystkie te zjawy są „ projekcjami jej obaw, lęków, skłonności, pasji, dążeń, kompleksów, pragnień i neuroz – słowem wszystkiego, co stanowi treść różnych warstw, w tym i najgłębszych, naszej podświadomości. Mamy więc do czynienia z sui generis przewodnikiem po naszym umyśle, który sam jest matrycą powołującą do ułudnego bytu trapiące go lęki oraz namiętności, i wobec tego sam władny jest się od nich uwolnić”. To właśnie sprawia, że znaczenie Tybetańskiej księgi umarłych wykracza daleko poza funkcję przewodnika dla zmarłych wyznawców buddyzmu, i że jej przesłanie w tak intrygujący sposób spotyka się z ważnymi nurtami zachodniej filozofii i psychologii.
Do tej uniwersalnej warstwy znaczeniowej sięga również Sabina Woźnica. Jak sama pisze, inicjacyjne zejście do podziemnego świata rozumie tu ona jako „doświadczanie sytuacji granicznych w naszym życiu”, powodujące, „ze zaczynamy penetrować naszą podświadomość”. Malarska eksploracja Bar-do jest dla niej fascynująca także ze względu na niesamowitą wizyjność tego tekstu, rozpiętą pomiędzy „figuracją” (zjawy bóstw) a „abstrakcją” sugestywnych opisów jaskrawych i stłumionych światłości o przesyconych symboliką brawach. O niezwykłej potencjalnej przekładalności tych wizji na język pojęć zachodniego czytelnika może świadczyć porównanie odnoszącego się do trzeciego dnia próby bar-do obrazu jaskrawożółtego blasku Mądrości Zrównującej i przeciwstawionego mu ciemnoniebieskiego bezpołyskliwego światła ze sfery człowieczej (właściwy, prowadzący do Wyzwolenia wybór to zawsze trudna do zniesienia jaskrawość) z zawartą w Farbenlehre Goethego dwubiegunową koncepcją barw podstawowych – żółcieni reprezentującej światło i błękitu będącego barwnym eksponentem ciemności.
Dla Sabiny kluczowym momentem wizyjności Księgi jest zrównanie wizji „ze stanem psychicznym czy też metafizycznym”, korespondujące z samą istotą jej własnej twórczości. „W procesie tworzenia obrazu – pisze – zawsze wprowadzam się w tego rodzaju stan. Wizualizacja następuje symultanicznie ze stanem odczuwania”. Czy nie do takich celów stworzony został język malarski ekspresyjnej abstrakcji? Hans Hoffmann, pionier tego nurtu na gruncie amerykańskim, tłumaczył swoim uczniom, że „twórcza ekspresja rodzi się w procesie transponowania stanów ducha na czystą, nieprzedstawiającą formę”. Wystarczy zresztą przywołać tożsamość stanów ducha (a właściwie całej jaźni) z twórczym gestem w malarstwie Jacksona Pollocka.
Przejście od malarstwa figuratywnego do abstrakcji dokonało się u Sabiny Woźnicy w jej poprzednim cyklu zatytułowanym Człowiek i natura. Miejsce konkretnych motywów krajobrazowych zajmowały stopniowo swobodne układy przejrzystych, lekko kładzionych plam, a tematem stawała się sama przestrzeń i wypełniające ją żywioły. W cyklu Podziemny świat psyche przestrzeń zewnętrzną zastąpiła wewnętrzna. Obrazy nabrały ciężaru, z powietrznych stały się bardziej ziemne, choć zachowały klarowność budowy. Wydają się też mocniej nasycone treściami symbolicznymi. Inspiracja Tybetańską księgą umarłych jest bardziej lub mniej bezpośrednia. Niekiedy tytuły obrazów odwołują się do jej treści wprost (Zamykając wrota samsary), niekiedy treści te zostają przefiltrowane przez pojęciowy aparat psychologii analitycznej (Wstępując w łono dzikiej jaźni). Są też odniesienia do wielkich dzieł literackich (Magister ludi), przede wszystkim jednak do prywatnej symboliki autorki. Jej źródłem są wielkie (archetypowe) sny, w których pojawiają się pokrewne emanacjom w bar-do motywy koszmarów (śmierć, zabijanie) bądź pozytywne (ostry blask w szczelinie).
Łączone z farbą „niemalarskie” materie są często środkiem bezpośredniego – metonimicznego, poprzez substancjalne pokrewieństwo, by użyć znanego rozróżnienia Romana Jacobsona – obrazowania, jak w Przejściu z jednego stanu w drugi, gdzie kawałki drewna i wióry odnoszą się wprost do bezpośredniego tematu ściętych drzew, na którym nadbudowuje się piętrowa symbolika inicjacji, transformacji a także jedności dzielącej się na nieskończoną wielość. Ale na przykład w Przejściu w otchłań ziemi celem użycia popiołu jako tła dla nasyconych plam czerwieni i oranżu były, jak czytamy w autorskim komentarzu, „matowe kolory ziemi i dymu. Mamy tu zatem metaforyczną oś formalnego podobieństwa, odsyłającą do barw dziedziny piekielnej w wizjach bar-do.
Z bardziej konkretnym podobieństwem mamy do czynienia tam gdzie pojawiają się elementy przedstawieniowe. Przejście do abstrakcji nie było bowiem w wypadku Sabiny Woźnicy podróżą w jedna stronę. Granica między tymi dziedzinami nie jest w jej malarstwie ostra a przechodzenie z jednej do drugiej odbywa się bezproblemowo. Można powiedzieć, że to jedna z immanentnych cech współczesnego malarstwa. Ale w tym wypadku nasuwa się też fragment komentarza Junga do Tybetańskiej księgi umarłych: „Fundamentem tego niezwykłego tekstu nie jest ciasne »albo to, albo tamto«, lecz hojne, afirmujące »i to i tamto«. Znamienne, że passus ten możemy odnieść również do stosowanych przez Sabinę Woźnicę środków malarskiej ekspresji.”

Leszek Danilczyk

statement    about    contact   painting    projects   exhibitions    Orient – Occident   biografia    kontakt       wystawy

kontakt

Sabina Woźnica – KontaktSabina Woźnica

Sabina Woźnica

mail: sabinawoznica@gmail.com

statement    about    contact   painting    projects   exhibitions    Orient – Occident   biografia    kontakt       wystawy

Generator idei

Generator idei. Z Collegium Maius na Ewigkeitsgasse

Generator Idei

Zdarza się , że nieznaczące z pozoru wydarzenia z przeszłości przepowiadają historie i sytuacje, które się później wydarzą. Zapamiętane rozmowy, ulotne chwile i obrazy mogą nabierać z czasem szczególnych znaczeń i antycypować to, co przyniesie przyszłość. Sabina Woźnica przyznaje, że jej pierwsze zetknięcie się z kulturą wschodu łączy się doświadczeniem dzieciństwa – to wspomnienia zagranicznych podróży ojca artystki i związanych z tym drobnych przedmiotów i otrzymanych prezentów. I choć te pierwsze impulsy łączyły się co najwyżej z naskórkową i wycinkową recepcją przedmiotu przefiltrowaną przez dziecięce fantasmagorie, to z czasem, w dorosłym już życiu przerodziły się w dojrzałą refleksję i autentyczną fascynację tą częścią świata i jej kulturą. Zainteresowania Woźnicy rezonują też wielokrotnie na jej artystyczne poszukiwania – przejawia się to z jednej strony obecnością w tych pracach pierwiastka duchowości i mistycyzmu, z drugiej jest to też twórczość, która dryfuje w kierunku działań zaangażowanych, stanowiących komentarz do aktualnych wydarzeń i problemów.
Egzemplifikacją tego jest cykl grafik Tibet will bee free. Zasygnalizowany już w samym w tytule problem jasno definiuje intencje artystki i poruszaną tematykę. Prace, które immanentnie powiązane są z aktualną rzeczywistością transponują do roli wizualnego protestu i głosu sprzeciwu. Wpisane w kompozycje hasła dodatkowo wzmacniają przekaz dzieła. Flame of truth. Stop self-immolation in Tibet, This is not a real fire, czy wreszcie niosące w sobie obietnicę i możliwość zmian „Sytuacje się zmieniają…Systemy upadają” to tylko niektóre z pojawiających się fraz. Ze znaczeniowo-ideową wymową dzieła koresponduje przyjęta estetyka – mocne kontrasty czerni i bieli, deformacja i uproszczenie formy, a także nieoczywistość wykorzystanego tworzywa. Jedna z odbitek została bowiem wykonana na skrawku materiału, którego brzegi wyznacza rytm białych frędzli. Praca zyskała tym samym dodatkowy walor – stała się ironicznym nawiązaniem do formy propagandowych makatek. Pokazywane grafiki można także odczytywać w szerszym kontekście – nie tylko jako komentarz do aktualnych wydarzeń, ale najogólniej odniesienie do idei wolności i prawa jednostki o decydowaniu o sobie. Aspekt ten ujawnia chociażby pisany w osobistym tonie i zawierający prywatne odniesienia List o pokoju.
Próbą wyrażenia za pomocą języka malarskiego istoty i złożoności określonych pojęć i znaczeń stanowią prace z cyklu Generator Idei, w tym prezentowane po raz pierwszy obrazy pt. Pamięć i Tożsamość – oba powstałe z wykorzystaniem płótna po starym obrazie. Tak sama artystka opisuje te realizacje: „Ten projekt [Generator Idei] jest bardzo silnie powiązany z moimi osobistymi doświadczeniami, jak i filozofią buddyjską. Przede wszystkim mówi o wolności. Wolność to nie idea, lecz prawo człowieka, które trzeba definiować wciąż od nowa, w różnych aspektach życia”. Obrazy te funkcjonują na granicy widzialnego – dominują formy nieprzedstawiające, odniesienia do konkretnych kształtów i przedmiotów są co najwyżej luźno zasugerowane. Język abstrakcji łączy się tutaj z interesującymi rozwiązaniami materiałowymi i fakturowymi. Kładziona zamaszystymi pociągnięciami pędzla farba tworzy ciekawe chropowatości i nierówności. Artystka posługuje się również repertuarem rozwiązań bliskich malarstwu materii – wykorzystuje drewniane wióry, popiół, wosk, fragmenty tkanin. Ostatecznie jednak, co zresztą ujawnia wiele z jej wcześniejszych prac, to kolor staje się elementem spajającym całość i decydującym o ostatecznym wyrazie.
Twórczość Sabiny Woźnicy jest zawieszona pomiędzy „tu i teraz”, a dążeniem do podejmowania kwestii o bardziej ogólnym i uniwersalnym znaczeniu. W połączeniu zaś z interesującymi rozwiązaniami formalnymi , wrażliwością na kolor i tworzywo składa się na intrygujący styl młodej artystki.

Natalia Żak

Idea Generator. From Collegium Maius to E

statement    about    contact   painting    projects   exhibitions    Orient – Occident   biografia    kontakt       wystawy

Gabriela  García Márquez – Rzeczywistość i fikcja

Gabriela  García Márquez  w twórczości Sabiny Woźnicy

Rzeczywistość i fikcja- wystawa malarstwa Sabiny Woźnicy, Instytut Cervantesa w Krakowie

Rzadko malarstwo wkracza w przestrzeń literackiej fikcji. To rola ilustracji – powstającej zazwyczaj na papierze, najczęściej drukowanej wraz z tekstem i zawsze pozostającej wobec niego w instrumentalnej zależności. Obraz na płótnie nie mieści się w tych ramach: autonomia niezbędna do uzyskania statusu dzieła malarskiego sprawia, że jego naturalną tendencją jest bezpośrednie mierzenie się ze światem widzialnym. Gdy malarz bierze za model wyobrażony świat pisarskiej kreacji, wchodzi w złożony układ odniesień, w którym tożsamość obrazu wystawiana bywa na próbę. Sabina Woźnica podejmuje to wyzwanie, a pisarzem, z którego światem mierzy się się od kilku lat jest Gabriel  García Márquez. Sto lat samotności,  Miłość w czasach zarazy, Jesień patriarchy, Generał w labiryncie – te książki zainspirowały już całe serie jej obrazów. Wejście w malarski dialog z prozą tej klasy wymaga artystycznej odwagi. To bowiem proza niezwykle intensywna, łącząca wewnątrz poszczególnych akapitów przenikające się plany czasowe i przestrzenne, nasycona barwami i zapachami, chłodem i upałem, wilgocią i suchością klimatu. Sugestywna w budowaniu krajobrazów i postaci niesionych nurtem dalekiej od prostej linearności, pełnej nawrotów i wyprzedzeń narracji potęgowanej wkradającą się niepostrzeżenie dziwnością wydarzeń.

Jak sprostać temu wszechogarniającemu, wciągającemu czytelnika bez reszty żywiołowi słowa? Strategia Sabiny Woźnicy jest prosta: należy przeciwstawić mu swobodny żywioł malarski. To on właśnie oddziałuje tu pierwszy brzmieniem intensywnych czerwieni, błękitów zieleni i żółcieni, ekspresją swobodnie kładzionych, impastowych plam. W ten sposób budowana jest przestrzeń – niejednoznaczna, nawarstwiana i rozgałęziana jak zazębiające się plany w akapitach García Márqueza. By dać im ekwiwalent wizualny trzeba też znaleźć światło – słoneczny blask tropikalnego upału oblewający półnagą postać siedzącej na patio Ferminy Dazy (Miłość w czasach zarazy), czy zielonkawą poświatę świtu oddającą posępny nastrój rozkładu w pałacu dyktatora (Jesień patriarchy) – oraz tonację, dającą w tym wypadku malarski odpowiednik literackiego kolorytu lokalnego. Architektura, krajobraz – to już elementy identyfikujące miejsca poszczególnych scen. Czasem budują przestrzenną głębię, kiedy indziej ciążą ku powierzchni obrazu wtapiając się organicznie w jej fakturalne zawiłości. Podobnie postacie zwierząt i ludzi – wyodrębnione z tła silnym wolumenem i wtedy dosadnie charakteryzowane portretowo, jak generał Simon Bolivar w mundurze (Generał w labiryncie) czy Fermina Daza na patio oraz doktor Juvenal Urbino i mulatka Barbara  (Miłość w czasach zarazy), bądź zbudowane z integralnie związanych z tłem swobodnych plam konfigurowanych swoistą malarską reżyserią w pary protagonistów, tłumy witające generała czy konne kawalkady.

Nieskrępowanie konwencjami przedstawieniowymi nie oznacza ich nieobecności. Przeciwnie – jest tu ich wiele, tyle że Sabina Woźnica prowadzi z nimi swobodną grę (podobnie jak z konwencjami literackimi), odwołując się głównie do tradycji malarstwa dwudziestowiecznego, choć zdarza się jej również parafrazować ikonografię Velázqueza.  Niekiedy odwołania są piętrowe (mulatka Barbara przypomina kobietę z obrazu Gauguina leżącą w pozie Olimpii Maneta). Najsilniej, jak się zdaje, na styl „marquezowskich” obrazów artystki oddziałał ekspresjonizm niemiecki inspirujący emancypację budujących obraz malarskich plam, a w części także ich gamę kolorystyczną. Dotyczy to głównie późniejszych obrazów cyklu, bo trzeba dodać, że ich styl ewoluował i na przykład w powstałej w latach 2004-2005 serii obrazów do Stu lat samotności pobrzmiewają echa twórczości Picassa, Schielego czy malarzy z kręgu Nowej Figuracji. Ciekawe natomiast, że w całym cyklu odnajdziemy niewiele odwołań do malarstwa południowoamerykańskiego, choć arbuz leżący obok mulatki Barbary może przywołać skojarzenia ze słynną martwą naturą Fridy Kahlo. Nie poszukując tam właśnie kolorytu lokalnego Sabina Woźnica uniknęła pułapki stylizacji, a bez niej jej malarska interpretacja prozy Márqueza wydaje się o wiele bardziej wiarygodna.

 

Leszek Danilczyk

 

statement  about  contact     biografia

Sabina Woźnica biografia

Sabina Woźnica

Sabina Woźnica

 SABINA WOŹNICA

Sabina Woźnica – artystka, malarka, performerka. Urodziła się w Katowicach w 1977 r.  Studia ukończyła na Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, gdzie w 2002 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem. Jest laureatką nagrody im. Tadeusza Kulisiewicza oraz stypendium Marszałka Województwa Śląskiego za działalność w dziedzinie kultury.

Indywidualne wystawy artystki odbyły się m. in. w Kunstraumprojekte Ewigkeitsgasse w Wiedniu, w warszawskiej Galerii TPSP, Łazienkach Królewskich, Teatrze Powszechnym  w Warszawie,  Centrum Kultury im. Krystyny Bochenek w Katowicach, Małopolskim Ogrodzie Sztuki, pod patronatem Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie, Instytucie Cervantesa w Krakowie, w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie.

Od 2008 roku mieszka i pracuje w Krakowie. Zajmuje się grafiką, malarstwem i performance’m. Jako performerka angażuje się w akcje o wymiarze społecznym w przestrzeni miasta. Od 2013 roku członkini ZPAP okręgu krakowskiego. Prace w kolekcji andel’s Art.

2015 – 2014 cykl malarski „Orient- Occident”

2013 – 2011 cykl prac „Generator idei”, objęty mecenatem andel’s Hotel Cracow

2011 – 2009  cykl prac „Podziemny świat Psyche. Inicjacje. Video 10′ min- Zaklinacz czasu i przestrzeni, Zatrzymaj samospalenia w Tybecie, teraz!”, reżyseria Mikołaj Cempla, grafiki Sabina Woźnica (towarzyszące ekspozycji)

2009 – 2005 cykl malarski „Człowiek i natura”, malarstwo silnie zakorzenione w świecie natury

2006 – 2004 cykle inspirowane twórczością Gabriela Garcii Marqueza: „Sto lat samotności i Rzeczywistość i fikcja wg Gabriela Garcii Marqueza”

2004 – 2002 seria rysunków „10 stopni urzeczywistnienia”, inspirowana przedstawieniami sztuki Zen.
cykl dyplomowy grafik i pasteli – „Miasto widzialne lecz niewidziane”

Sabina Woźnica – Indywidualne działania i projekty w przestrzeni publicznej:

2017

– performace  ,, Ptak wody i ognia” , Palazzo Ca ‚ Zanardi , It’s Liquid Group, Międzynarodowy Festiwal Anima Mundi w trakcie Biennale w Wenecji, Wenecja

2014
-performance „Generator Idei” z Yedda Chun- yu Lin, Kunstraumprojekte Ewigkeitsgasse, Wiedeń
-Warsztaty „Monotypia – bezpośrednia technika graficzna zapisu myśli i emocji w oparciu o symboliczne widzenie świata. Próba syntetycznej rekonstrukcji prac Alfreda Kubina,  Jaroslava Panuska, Vojtecha Preissiga, Frantiska Kupki, Josefa Vachala”,  towarzyszące wystawie „Władcy snów. Symbolizm na ziemiach czeskich  1880-1915”,  Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków

2012                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

 Warsztaty „Zbuduj dom lub obiekt w bliskiej relacji z naturą”, towarzyszące wystawie „Współczesna architektura norweska”, Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków

 2011
akcja malarska „10 marca- Wolny Tybet!”- wspólne malowanie flagi, Wolny Tybet- dokument z performance’ u, Kino 13, Fundacja  Pauza, Kraków

2010
-akcja podczas spotkania z XIV Dalajlamą, Hala Stulecia, Wrocław
-Wolny Tybet!; akcja nad brzegiem Wisły, Tyniec k/Krakowa,

2009

-„Niebieski Ptak”, manifest wcielony przez dzieci, Centrum Sztuki Współczesnej SOLVAY

 

Sabina Woźnica – nagrody

 2000- 

– laureatka stypendium i nagrody im. Tadeusza Kulisiewicza.

2006

stypendium Marszałka Województwa Śląskiego za działalność w dziedzinie kultury                                                                                                                                                                                                 
– laureatka stypendium i nagrody im. Tadeusza Kulisiewicza.

Sabina Woźnica -wybrane indywidualne wystawy:

2016

-,, Wszystkie odcienie dni i nocy”, Polski Dom Aukcyjny, Kraków

-,,Orient- Occident”, Galeria Floriańska 22, Kraków

2014
-„Generator idei. Z Collegium Maius na Ewigkeitsgasse”, Kunstraumprojekte Ewigkeitsgasse, Wiedeń
2013
-„Generator idei”, andel’s Hotel, Kraków
-„Podziemny Świat Psyche. Inicjacje”, MOS -Małopolski Ogród Sztuki, Kraków
2012
-„Rzeczywistość i fikcja”, Instytut Cervantesa, Kraków
2009
-„Człowiek i natura”, Galeria Piętro Wyżej, Centrum Kultury im. K. Bochenek, Katowice
-„Szkice z natury”, Galeria Promocyjna, Centrum Sztuki Współczesnej – Solvay, Kraków
2006
-„Rzeczywistość i fikcja”, z okazji obchodów Dni Gabriela Garcii Marqueza, organizowanych przez Ambasadę Kolumbii, Teatr Powszechny, Warszawa
-„Rzeczywistość i fikcja”, Galeria Biblioteki Śląskiej, Katowice
2005
-„Sto lat samotności”, Śródmiejski Ośrodek Kultury, Kraków
2004
-„10 stopni urzeczywistnienia”, Galeria 5, Centrum Kultury im. K. Bochenek, Katowice
-„Dwa pejzaże”, Galeria Stara Kordegarda, Warszawa
2002
-„Miasto widzialne lecz niewidziane. Warszawa -Londyn-Bombaj”, Galeria Towarzystwa Przyjaciół Sztuki TPSP Pałacyk, Warszawa

Sabina Woźnica – wybrane wystawy zbiorowe :

2015
-wystawa grafiki- Parlament Europejski Cours des Comptes Gallery1, Luksemburg

-Salon Zimowy ZPAP- pałac Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, Kraków
2013
-„Nowi członkowie ZPAP-u”, Galeria Pryzmat, Kraków
2004
-„Tu i teraz”, Galeria Katarzyny Napiórkowskiej, Warszawa
2003
-„Mistrz i uczeń”, Galeria Ars Polonia, Warszawa
-„Profesorowie i studenci Europejskiej Akademii Sztuk”, Pałac Prezydencki, Bukareszt, Rumunia

 Sabina Woźnica o swojej twórczości

Wspólnym mianownikiem dla mojego malarstwa i performance’u jest metoda wizualizacji, to  co zobaczone i przeżyte, przetwarzam bezpośrednio na płótno i choć wydaje się banalnym takie stwierdzenie, jednak wypracowałam swój własny język improwizacji. Improwizacja malarska jest u mnie – podczas procesu twórczego – wynikiem stapiania się ‚ja’ z formą, kolorem i materią, przy czym kompozycja obrazu pozostaje zawsze otwarta, zatrzymana w czasie. Podejście do tego rodzaju budowania przestrzeni w obrazie czerpię z filozofii wschodu, w której to nie ma dogmatów, gdzie ‚ja’ czyli podmiot, zostaje rozproszony w świecie materii malarskiej.  Wierność i oddanie się tej metodzie zrodziło się z naturalnej potrzeby, jednak już po studiach, kiedy odrzuciłam akademicki sposób myślenia.
Sabina Woźnica  2016′

 
statement    about    contact   painting    projects   exhibitions    Orient – Occident   biografia    kontakt       wystawy    The Tibetan Book of Dead    The whisperer of time and space    Free Tibet! 2010    Free Tibet! 2009   Man and Nature    Human Nature     Idea Generator    The Underworld of Psyche. Initiations     Gabriel García Márquez- Reality and Fiction     Man and Nature – exhibition

Sabina Woźnica : Orient – Occident / Wschód-Zachód

Sabina Wożnica - wystawa Kraków Floriańska 22

Sabina Woźnica – wystawa luty 2016

Sabina Woźnica   Orient Occident   /  Wschód  –  Zachód

Wystawa otwarta od 11 lutego 2016  do 2 marca 2016, czynna codziennie, od poniedziałku do niedzieli, w godzinach od 11:00 – 17:00/    Galeria Floriańska 22, Kraków

Wystawa  „Orient – Occident”  Wschód – Zachód  to malarska  wizja i próba konfrontacji zgłębianych przez Artystkę literackich tekstów  i myśli filozoficznych, z dwóch biegunowo różnych kultur Wschodu i Zachodu.  Przenikają się w niej odmienne sposoby percepcji świata i duchowości człowieka. Artystka wyrosła w kręgu kultury zachodniej  i odbywa swoją podróż na Wschód, a ściślej w głąb własnej duszy. Kreuje i prezentuje wizję  zrodzoną ze stanu głębokiej kontemplacji świata jako całości.  Formalnie  twórczość Artystki to szeroko pojęty ekspresjonizm, niekiedy abstrakcja sięgająca śladów figuracji.  Sposób  materializacji jej wizji artystycznej, gdzie sam akt malowania wywodzi się  ze świadomości, psychiki oraz stanu emocjonalnego twórcy, charakteryzuje tzw. sztukę akcji. Kolor zawiera w sobie ogromną moc, a ukryta w nim symbolika, i przede wszystkim  spontaniczne  operowanie barwą , prowadzi nas  w świat myśli i przeżyć wizjonerki,  która traktuje swoją sztukę poważnie. Malując, obrazuje istotne prawdy określające między innymi strukturę świata, strukturę ukrytą, lecz dostępną  przez poznanie. W malarstwie tym odnajdujemy także przeżywanie radości płynące z wrażliwości na kolor oraz swobodę w budowaniu kolorem ekspresyjnych form,  bliskich poetyce gestu. Trzeba zaznaczyć, że artystka  zmierzając się nawet z bardziej złożoną myślą  zawsze dąży do jej syntezy i uproszczenia.  Jeśli przewodnim motywem jest  np. bogini Biała Tara, to takie pojęcia jak mądrość, opiekuńczość, współodczuwanie, które woli zasygnalizować  kolorem, formą i światłem niż malować jej atrybuty, np. biały kwiat lotosu.  Kompozycja obrazu najczęściej jest otwarta, zatrzymana w czasie, a materia malarska skontrastowana jest fakturowo poprzez nakładanie pędzlem i szpachlą farby o różnej gęstości. Sam proces tworzenia jest dla Artystki także medytacją i samodoskonaleniem się. Od wieków buddyści czerpią z niej nieograniczone pożytki. Pomaga nawet lepiej zrozumieć współczesne badania naukowe. Systematyczna nauka medytacji uaktywnia obszary mózgu odpowiedzialne za szczęście i empatię. Ostateczną nagrodą  jest nirwana – stan wygaśnięcia, wyzwolenia się od pragnień, osiągnięcie niezmiennego stanu spokoju i prawdy absolutnej. Malarstwo Sabiny Woźnicy nasycone jest  silną energią i duchowym przekazem. Jak sama pisze: „To, co zobaczone i przeżyte, przetwarzam bezpośrednio na płótno,(…) wypracowałam swój własny język improwizacji.”

Galeria

Dwie prace ,,Orient – struktura przestrzeni ” i ,,Occident – struktura czasu” namalowane w 2013, stały się punktem wyjścia dla tej wystawy.  Na wystawie prezentowane będą prace najnowsze, z 2015 roku. W malarstwie dokonuje się synteza dwóch odmiennych sposobów percepcji świata. Nie ma dualizmu, jest za to jedność wynikająca z naturalnej potrzeby łączenia, a nie dzielenia, budowania całości za pomocą całkiem wymiernych środków, czyli formy, koloru , materii i kompozycji, narzędzi warsztatu, którymi dysponuje artysta.

Wspólnym mianownikiem dla mojego malarstwa i performance jest metoda wizualizacji, to co zobaczone i przeżyte, przetwarzam bezpośrednio na płótno i choć wydaje się banalnym takie stwierdzenie, myślę, że wypracowałam swój własny język improwizacji. Improwizacja malarska jest u mnie -podczas procesu twórczego- wynikiem stapiania się ‚ja’ z formą, kolorem i materią, przy czym kompozycja obrazu pozostaje zawsze otwarta, zatrzymana w czasie. Podejście do tego rodzaju budowania przestrzeni w obrazie czerpię z filozofii wschodu, w której to nie ma dogmatów, gdzie ‚ja’, czyli podmiot, zostaje rozproszony w świecie materii malarskiej.

Zapraszam do przekonania się na żywo- czym jest – i jak zbudowany jest obraz.
Sabina Woźnica

 

Sabina Woźnica -biografia PL

Biografia

Sabina Woźnica from the performance Tibet will be freeet will

Sabina Woźnica

Sabina Woźnica ( 1977 r. )

Pochodzi z Katowic, studia ukończyła na Wydziale Europejskiej Akademii Sztuk, gdzie w 2002 roku otrzymała dyplom (z wyróżnieniem) z grafiki warsztatowej u prof. Ryszarda Osadczego. Od 2008 roku mieszka i pracuje w Krakowie . Zajmuje się grafiką, malarstwem i performance’ m .  Jako perfomatorka angażuje się także w akcje o wymiarze społecznym w przestrzeni miasta. Sabina Woźnica jest laureatką Stypendia i nagrody im. Tadeusza Kulisiewicza oraz Stypendium Marszałka Województwa Śląskiego za działalność w dziedzinie kultury. Od 2013 roku członkini ZPAP okregu Krakowskiego.

W roku 2015 – 2014
-cykl malarski Orient- Occident
W roku 2013-2011
– cykl prac Generator idei objęty mecenatem andel’s Hotel Cracow
W roku 2011-2009
-cykl prac -Podziemny świat Psyche. Inicjacje, . Video 10′ min- Zaklinacz czasu i przestrzeni, Zatrzymaj samospalenia w Tybecie, teraz! reżyseria Mikołaj Cempla, grafiki Sabina Woźnica, towarzyszące ekspozycji.

W roku 2009- 2005
-cykl malarski Człowiek i natura, malarstwo silnie zakorzenione w świecie natury.
W roku 2006-2004
– cykle inspirowane twórczością Gabriela Garcii Marqueza: Sto lat samotności i Rzeczywistość i fikcja wg Gabriela Garcii Marqueza.
W roku 2004-2002
-seria rysunków 10 stopni urzeczywistnienia, inspirowana przedstawieniami sztuki Zen.
– cykl dyplomowy grafik i pasteli-Miasto widzialne lecz niewidziane.

indywidualne działania i projekty w przestrzeni publicznej
2014
– performance  Generator Idei z Yedda Chun- yu Lin, Kunstraumprojekte Ewigkeitsgasse, Wiedeń
–  Warsztaty Monotypia – bezpośrednia technika graficzna zapisu myśli i emocji w oparciu o symboliczne widzenie świata. Próba syntetycznej rekonstrukcji prac Alfreda Kubina,  Jaroslava Panuska, Vojtecha Preissiga, Frantiska Kupki, Josefa Vachala  towarzyszące wystawie Władcy snów. Symbolizm na ziemiach czeskich  1880-1915,  Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków
2012
– Warsztaty Zbuduj dom lub obiekt w bliskiej relacji z naturą towarzyszące wystawie Współczesna architektura norweska, Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków
2011
– akcja malarska 10 marca- Wolny Tybet!- wspólne malowanie flagi, Wolny Tybet- dokument z performance’ u, Kino 13, Fundacja Pauza, Kraków
2010
-akcja podczas spotkania z XIV Dalajlamą, Hala Stulecia, Wrocław
2009
– Wolny Tybet!; akcja nad brzegiem Wisły, Tyniec k/Krakowa,
-Niebieski Ptak, manifest wcielony przez dzieci, Centrum Sztuki Współczesnej SOLVAY

nagrody i stypendia
2006
– otrzymała Stypendium Marszałka Województwa Śląskiego za działalność w dziedzinie kultury.
2000
– laureatka Stypendia i nagrody im. Tadeusza Kulisiewicza.

wybrane indywidualne wystawy
2014
– Generator idei. Z Collegium Maius  na Ewigkeitsgasse, Kunstraumprojekte Ewigkeitsgasse, Wiedeń
2013
– Generator idei, andel’s Hotel, Kraków
– Podziemny Świat Psyche. Inicjacje, MOS -Małopolski Ogród Sztuki, Kraków
2012
– Rzeczywistość i fikcja, Instytut Cervantesa, Kraków
2009
-Człowiek i natura, Galeria Piętro Wyżej, Centrum Kultury im. K. Bochenek, Katowice
-Szkice z natury, Galeria Promocyjna, Centrum Sztuki Współczesnej – Solvay, Kraków
2006
-Rzeczywistość i fikcja, z okazji obchodów Dni Gabriela Garcii Marqueza organizowanych przez Ambasadę Kolumbii , Teatr Powszechny, Warszawa
-Rzeczywistość i fikcja, Galeria Biblioteki Śląskiej, Katowice
2005
-Sto lat samotności, Śródmiejski Ośrodek Kultury, Kraków
2004
-10 stopni urzeczywistnienia, Galeria 5, Centrum Kultury im. K. Bochenek, Katowice
-Dwa pejzaże, Galeria Stara Kordegarda, Warszawa
2002
-Miasto widzialne lecz niewidziane. Warszawa -Londyn-Bombaj. Galeria Towarzystwa Przyjaciół Sztuki TPSP Pałacyk, Warszawa

wybrane zbiorowe wystawy
2015
– wystawa grafiki- Parlament Europejski Cours des Comptes Gallery1, Luksemburg, ; Salon Zimowy ZPAP- pałac Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, Kraków
2013
– Nowi członkowie ZPAP-u, Galeria Pryzmat, Kraków
2004
– Tu i teraz, Galeria Katarzyny Napiórkowskiej, Warszawa
2003
-Mistrz i uczeń, Galeria Ars Polonia, Warszawa
-Profesorowie i studenci Europejskiej Akademii Sztuk , Pałac Prezydencki, Bukareszt, Rumunia

Wspólnym mianownikiem dla mojego malarstwa i performance’u jest metoda wizualizacji, to  co zobaczone i przeżyte, przetwarzam  bezpośrednio na płótno i choć wydaje się banalnym takie stwierdzenie , jednak wypracowałam swój własny język improwizacji. Improwizacja malarska jest u mnie -podczas procesu twórczego- wynikiem stapiania się ‚ja’ z formą, kolorem i materią, przy czym kompozycja obrazu pozostaje zawsze otwarta, zatrzymana w czasie. Podejście do tego rodzaju budowania przestrzeni w obrazie czerpię z filozofii wschodu, w której to nie ma dogmatów, gdzie ‚ja’ czyli podmiot, zostaje rozproszony w świecie materii malarskiej. Stąd też nie ma u mnie   jednorodnej stylistyki, bo to powodowało by zamknięcie, a wręcz utkwienie w jednej pozie. Wierność i oddanie się tej metodzie zrodziło się z naturalnej potrzeby, jednak już po studiach, kiedy odrzuciłam akademicki sposób myślenia.
Sabina Woźnica  2016′